یه موضوعی که ذهن من رو درگیر کرده اینه که ... ما الان چند ساله توی ایران شیلات داریم؟ شاید نزدیک به 80 -90 سال میشه ...درسته؟ چقدر نیروی دانشگاهی شیلاتی داریم؟؟ ماشالا که هرسال هر دانشگاهی تعداد زیادی فوق لیسانس و دکتری پذیرش می کنند و به تقریبا به همون نرخ هم مدرک صادر میکنند... سوال من اینه که با اینهمه نیرو... اینهمه سرمایه.... اینهمه وقتی که برای پروژه های بی سرانجام هدر داده میشه ... چرا فکری برای ماهیان خاویاری نمیشه... مگه وحی شده که نمیشه از این ماهی تخم گرفت؟ آیا واقعا اینکار غیر قابل انجامه؟؟؟چرا چین و فرانسه و چند کشور دیگه هرساله فروشهای میلیارد دلاری خاویار پرورشی دارند؟؟

 چرا اساتید عزیز یک پروژه چند ساله و هدفدار تعریف نمی کنند که در اون طی چند دوره تعدادی دانشجوی دکتری به کار گرفته بشن تا این مشکل حل شه؟ چرا باید پایان نامه ها طوری تعریف شه که هم دانشجو برای انجام اون از زندگی سیر بشه و هم هزینه و وقت زیادی صرف بشه و در نهایت پایان نامه خاک بخوره؟؟ امیدوارم اساتید و محققیق فکری بکنند. این ماهیان در حال انقراض هستن. جدی بگیریم. شعار نیست. واقعا در حال انقراض هستن و هیچکس مقصر نیست جز جامعه شیلاتی... نه صید غیر مجاز و نه هیچ کس دیگه... مشکل خود ما هستیم (شیلاتی ها). 

لطفا نظرات ارزشمندتون رو بگید شاید نظر شما برای کسی ایده باشه

یا علی